رابطه کاندیدا ها با خانومهاشون فکر میکنم یکی از اساسی ترین نقاط تمایز اونها باشه

خانم آقای رضایی در پس زمینه قرار داره با حجاب کامل اسلامی و نصف صورتش پیداست

کروبی نسبتن متمدن تره. خانمش کنارش نشسته و اگه عینک را هم جزء صورت حساب کنیم؟! کل صورتش پیداست

میر حسین پاشو تا نزدیکیهای خط قرمز هم اورده! خانم رهنورد هم علاوه بر اینکه صورتش کامل مشخصه، لباس و روسری رنگی هم پوشیده

      

ممکنه فکر کنید احمدی نژاد در این رده بندی باید قبل از رضایی قرار بگیره ولی به نظر من احمدی نژاد از خط قرمز هم رد شده! درسته که فقط دماغ زنش پیداست و وارد فعالیت های انتخاباتی هم نشده ولی مساله اینجاست که احمدی نژاد با زن یه آقای دیگه وارد انتخابات شده! حالا این که اون زنه کینه بماند.

از این اختلافات اساسی که بگذریم در بقیه مسائل پیش پا افتاده مثل: رابطه رئیس جمهور با رهبر، رابطه با امریکا و اسرائیل، مسائل فلسطین، حقوق بشر و . . . .  بین کاندیداها اختلاف چندانی وجود نداره. این نشون میده که چقدر این انتخابات آزاد و رقابتیه

وبلاگ اورمو نیوز مینویسد: "در حرکت اعتراضی تعجب آوری که همه مردم را شوکه کرد وقتی اتومبیل رئیس جمهور در میدان ولایت فقیه به سوی خیابان امام حرکت می کرد و احمدی نژاد از اتومبیل روباز به سوی مردم دست تکان می داد از مقابل موسسه مالی مهر ( واقع در میدان ولایت فقیه – مرکز) لنگه کفشی به سوی احمدی نژاد پرتاب شد. مأموران به سوی مردم هجوم بردند ولی علیرغم جستجوی فراوان موفق به دستگیری کسی نشدند و بعد از اندکی فرد دیگری نیز در اول خیابان امام کلاه سیاه رنگی به سوی احمدی نژاد پرتاب کرد."

بر اساس استدلال استقرایی میشه این نظریه را ارائه داد که:

همه جا سیاستمدار هست و هر سیاستمداری هم مخالفانی داره و مخالفان هم مطمئنن کفش دارن!  سیاستمداری که از پرتاب کفش به طرف یه سیاستمدار دیگه حمایت میکنه باید دیر یا زود منتظر برخود کفش با ملاجش باشه!

فکر میکنید چه اسمی میشه واسه این نظریه پیدا کرد؟

بالاخره بعد از ۸-۹ ماه شر این خدمت نا مقدس سربازی از سرم کم شد. نمیدونم باید خوشحال باشم ییا ناراحت. از یک طرف از اون محیط بسته و چندش آور خارج شدم و از طرف دیگه پا به ابتدای مسیری گذاشتم که آخرش خیلی خیلی برام گنگ و مبهمه. به هر حال اینطور پایان ها و آغازها توی زنگی هر کسی وجود داره و ناگزیر باهاشون روبرو میشیم.

بعد از این وقفه ی طولانی شاید دوباره وبلاگ را راه بندازم. این وبلاگ بیشتر از اونکه مخاطب عام داشته باشه توسط دوستان و همشهری هام خونده میشه. کسانی که منو از نزدیک میشناسن. نوشتن مطالبی که تو این شرایط برام ایجاد مشکل نکنه سخته. از طرفی سعی دارم کپی پیست را هم ترک کنم. با این اوصاف خودمم هم نمیدونم که میتونم وبلاگ را به روز نگه دارم یا نه.